Het mooie én moeilijke afscheid is achter de rug. Na een paar dagen om tot rust te komen, breekt het echte vertrek uit Nederland aan. We zijn er klaar voor.

Het was fijn om na het verlaten van ons huis nog even op adem te komen en de laatste boodschappen in Nederland te halen, maar daarna waren we er ook echt aan toe om voorlopig afscheid van Nederland te nemen. We laten onze auto achter, stappen in ons rijdende huis en vertrekken nu dan toch echt.

De eerste dag willen we niet te ver rijden, dus overnachten we in België. Toch voelt het goed om in ieder geval de Nederlandse grens over te zijn: het avontuur is begonnen. Via Frankrijk reizen we verder. Daar nemen we eerst de tijd om, met uitzicht op de lavendelvelden, te genieten van de rust en een heerlijk zwembad. Helaas kregen we er ook een lekke camperband bij cadeau, maar gelukkig kon die snel worden gerepareerd. Daarna verblijven we wat langer in de hoge Alpen, vlak bij de Italiaanse grens. We genieten van de prachtige natuur, fietsen, wandelen en klimmen. De kinderen wagen zich zelfs in wetsuit aan een survivalparcours op het water. De Alpen zijn voor ons geen plek waar we zouden willen wonen, maar wel een heerlijke omgeving om van de indrukwekkende natuur te genieten. 

En dan rijden we toch echt Italië binnen. Ons Italiaanse avontuur is begonnen.

Het leven in de camper voelt deels vertrouwd door onze reis van vorig jaar. Daardoor lijkt het soms nog alsof we gewoon op vakantie zijn. Toch kwam de afgelopen weken regelmatig het besef door dat dit voorlopig echt ons huis en ons leven is. 

Ook bij de kinderen landde dat soms hard. Na de zomer zien ze hun vrienden niet vanzelfsprekend weer terug en keren ze niet terug naar hun vertrouwde klas. Wanneer we merken dat zij het moeilijk hebben, roept dat bij ons als ouders natuurlijk twijfel op. Hebben we voor hen wel de juiste keuze gemaakt? En soms is er ook een schuldgevoel omdat zij door dit proces heen moeten vanwege de keuze die we hebben gemaakt. Tegelijkertijd voelen we nog steeds dat we de kinderen ook iets heel waardevols meegeven. We hebben vertrouwen in hun vermogen om nieuwe vriendschappen en contacten op te bouwen. Bovendien geloven we dat zij als persoon, en wij als gezin, groeien door dit hele proces samen te beleven.

Het leven in de camper voelt opnieuw verrassend overzichtelijk en prettig. Iedereen vindt steeds beter zijn eigen plekje en trekt zich terug wanneer daar behoefte aan is. Natuurlijk is het soms behoorlijk krap met z’n vijven (plus hond :)), maar tegelijk is het ook heel gezellig om zo dicht bij elkaar te leven en zoveel tijd samen door te brengen. Gelukkig speelt ook een groot deel van ons leven zich buiten af. Dat scheelt weer een paar vierkante meter 😉 

En dan onze kleine, inmiddels alweer behoorlijk grote viervoeter Roomba. Wat doet hij het fantastisch. Tijdens het rijden zoekt hij een comfortabel plekje in de camper, gaat lekker liggen en meldt zich af en toe voor een aai. Wat socialisatie betreft heeft hij in zijn eerste halve levensjaar ongeveer de hoofdprijs gewonnen: reizen, campings, riviertjes, bergen, velden, stadjes, veel soorten dieren, liften, kabelbaan, restaurants en winkels. Je merkt dat hij weinig moeite heeft met ons vertrek en eigenlijk niet veel meer nodig heeft dan de vertrouwde aanwezigheid van zijn baasjes. Wat zijn we blij dat dit maatje bij ons gezin hoort.

Inmiddels hebben we een paar weken doorgebracht in de omgeving waar we ons nieuwe thuis hopen te vinden. We hebben een fijne uitvalsbasis bij een boer en zijn familie, waar we vorig jaar op doorreis ook al even stonden. Het is een rustige plek met goede voorzieningen en vooral ontzettend hartelijke mensen. 

Tijdens ons verblijf bij de boer kregen we helaas opnieuw een lekke band. Dit keer was de boosdoener duidelijk zichtbaar: een spijker in de band, met de lucht er hoorbaar uit sissend. Vorig jaar reisden we drieënhalve maand zonder bandenproblemen en nu stonden we binnen drie weken al voor de tweede keer met een platte band. Blijkbaar hebben onze banden besloten dit avontuur wat extra spanning te geven. Gelukkig regelde de boer meteen iemand die de band ter plaatse kwam repareren. Hopelijk blijft de spanning vanaf nu waar die hoort: in de banden. 

Deze fijne uitvalsbasis kwam extra goed van pas toen Martin terugvloog naar Nederland om onze auto op te halen. Heerlijk om de flexibiliteit te hebben om apart boodschappen te kunnen doen met de auto en ook de smalle Italiaanse weggetjes te kunnen verkennen. 😉 

Binnen twee dagen na zijn vertrek kwam Martin alweer aanrijden. Ondertussen had de boer nog gevraagd of hij boodschappen voor ons kon meenemen nu Martin er niet was. Zo lief. In onze ervaring is die warmte, openheid en behulpzaamheid heel typerend voor de Italianen. Inmiddels staan er dan ook zomaar telefoonnummers van mensen in onze telefoon die we toevallig ergens op straat hebben ontmoet. Mensen die een praatje maken en daarna hun contactgegevens geven, voor het geval we ooit hulp nodig hebben. Wat een warme cultuur. Het bevestigt voor ons dat we ons hier welkom en echt thuis kunnen voelen.

Vanuit ‘onze’ uitvalsbasis hebben we verschillende dorpjes en steden opnieuw bekeken en uiteraard ook al een aantal woningen bezichtigd. Sommige vielen snel af door bijvoorbeeld recht van overpad, te veel achterstallig onderhoud, constructieve problemen of een bereikbaarheid die met een camper niet haalbaar is. 

Een bezichtiging is hier sowieso een heel andere ervaring dan in Nederland. De bewoners zijn meestal zelf aanwezig, vertellen allerlei extra verhalen, bieden iets te eten of te drinken aan en van een strakke planning is meestal weinig sprake. Oftewel: piano, piano.. 😉

Deze week bekeken we een woning die behoorlijk in ons hoofd is blijven hangen. We overwegen daarom een tweede bezichtiging. Er zitten wat nadelen aan, maar ook veel voordelen en de locatie is eigenlijk perfect. Spannend en leuk, want dit is wel echt een woning om serieus te overwegen. 

We laten alles nu even bezinken en zijn ondertussen vertrokken naar een ander deel van Italië dat nog steeds ergens in ons achterhoofd zit. Daar verblijven we nu op een camping met zwembad en de zee vlakbij. Ideaal tijdens deze warme dagen, en bovendien een fijne plek om even af te koelen, te spetteren en onze gedachten opnieuw te ordenen.

De eerste weken zijn dus vooral positief geweest. Natuurlijk schieten de emoties en gedachten bij ons allemaal nog geregeld verschillende kanten op, maar dat hoort waarschijnlijk bij zo’n groot proces. Het was goed om in een rustig tempo naar Italië te reizen en iedereen de tijd te geven om na het vertrek op adem te komen. 

Voorlopig bevalt het camperleven ons weer prima. Het is heerlijk om zo overzichtelijk te leven en de vrijheid te hebben om te gaan en staan waar we willen, zonder verplichtingen. Tegelijk wordt ons nieuwe leven steeds echter en voelen we ons enthousiasme groeien door de woningen die we bezichtigen. Of we binnenkort ons nieuwe huis vinden of nog een tijdje verder zoeken, weten we nog niet. Spannend is het in ieder geval.

Voor nu voelt ons leven als een bijzondere mix van emigreren, vakantie vieren, reizen en een huis zoeken. Gelukkig hebben we geen haast dus nemen we de tijd en proberen vooral ons gevoel te volgen. En tot die tijd wonen we gewoon waar we parkeren.