En toen was het dan echt zover.

Alle laatste dingen in Nederland zijn afgerond en de overdracht van ons huis bij de notaris is een feit. Na maanden van plannen, regelen, twijfelen en vooruitkijken, is de deur nu letterlijk én figuurlijk achter ons dichtgevallen.

De afgelopen weken zijn voorbijgevlogen. Ze stonden vooral in het teken van de laatste keren, afscheid nemen en ons leven in dozen stoppen. Het lastigste van ons avontuur is misschien toch wel om de lieve mensen om ons heen achter te laten.

In een heerlijk zonnetje hebben we in onze tuin nog een gezellige ‘tot ziens’ borrel gehouden, gecombineerd met de verjaardagen van de kinderen. Het was precies zoals we hadden gehoopt: ontspannen en gezellig. Na afloop waren we wel even stil van alle lieve woorden en mooie, persoonlijke cadeautjes die we hebben gekregen. Heel lief en bijzonder, maar daardoor realiseerden we ons ook extra hoe groot de afstand straks zal zijn.

Daarnaast hebben we de afgelopen weken nog veel één-op-één afgesproken met vrienden en familie en genoten van de fijne momenten samen. Opnieuw verrast door de lieve kaartjes, woorden en zelfs een liedje met live muziek! Zo bijzonder dat mensen hier zoveel aandacht en tijd aan besteden.

Vorige week verschenen er twee grote containers voor de deur en is er fanatiek ‘getetrist’ om al onze spullen erin te krijgen. Tot onze grote opluchting paste alles precies. De buitensauna, die we van tevoren samen met vrienden helemaal gedemonteerd hadden, kon worden meeverhuisd en zelfs de bakfiets heeft nog net een plekje in de container gekregen om straks in Italië weer rond te kunnen fietsen. 🙂

Het voelde gek om daarna in een leeg huis achter te blijven en nog een aantal dagen in ons eigen huis te kamperen op luchtbedjes en campingstoeltjes. Maar het voelde ook als een stap in de goede richting dat onze spullen in de opslag klaarstaan om naar Italië te vertrekken. 

Voor de kinderen brak deze week de laatste schooldag aan en het onvermijdelijke moment om afscheid te nemen van hun vrienden. Misschien wel het moment waar ze het meest tegenop hadden gezien en opeens was het hele Italië-avontuur even helemaal niet zo leuk meer. En eerlijk gezegd is dat ook heel logisch. Het is moeilijk om iets nieuws te omarmen als je tegelijkertijd zoveel moois moet achterlaten. De komende tijd zal dit ongetwijfeld nog dubbel voelen. 

Maar wát een mooie laatste schooldag hebben de kinderen alle drie op school gehad. Rond lunchtijd trakteerden ze in alle drie de klassen op pizza, waardoor iedereen een lekker puntje kon nemen en er werd even stilgestaan bij hun vertrek. De klassen van Anna en Floris gingen zelfs ’s middag samen in het bos levend Stratego doen om er een feestje van te maken. Daarnaast zijn ze alle drie verwend met een heel mooi cadeau en waren de afgelopen dagen aan het nagenieten van alle lieve brieven en kaarten die ze van hun klasgenoten hebben meegekregen. Om het helemaal af te maken mochten de kinderen, toen de klassen naar buiten kwamen, door een lange erehaag lopen. Toen was toch echt het moment op het schoolplein voor de allerlaatste knuffels voor de juffen, meesters en hun lieve vrienden. 

Daarna gingen we naar huis. 
De allerlaatste spullen verdwenen de camper in. We liepen nog één keer door ons lege huis en trokken vervolgens met z’n vijven de voordeur dicht. Dat was het. 

Met de nodige tranen zijn we vertrokken en hebben we elkaar maar even extra geknuffeld. De volgende ochtend zetten we bij de notaris onze handtekeningen onder de overdracht. Vanaf dat moment was de verkoop definitief. 

En nu?
De afgelopen dagen weten we soms eigenlijk niet zo goed hoe we ons precies moeten voelen. Af en toe voelt het alsof we gewoon een paar weken op vakantie zijn en straks vanzelf weer terugrijden naar ons (‘oude’) huis in Heiloo. 

Sophie lijkt er voor nu weinig moeite mee te hebben en kan niet wachten tot we in Italië wonen en lekkere pizza en pasta gaan eten 😉 

Bij ons vieren wisselen de emoties elkaar deze dagen af. We zijn moe van de afgelopen weken, maar tegelijkertijd ook enthousiast, verdrietig, onzeker, blij, gespannen en dankbaar. 

Nu begint het volgende hoofdstuk. We kijken er enorm naar uit om in Italië ons nieuwe thuis te gaan vinden, maar eerst nemen we even de tijd om alles van de afgelopen weken rustig te laten bezinken. 

De deur in Nederland is dicht. Tijd om te ontdekken welke deuren er in Italië voor ons opengaan.